நபிமார்களின் பண்பு: அமானிதம் பாதுகாக்கிற நம்பிக்கை.
எல்லா நபிமார்களிடத்திலும் இருந்த பண்பு **'அமானத்'** என்பது. அமானிதத்தைப் பாதுகாக்கின்ற அந்த நேர்மை, நியாயம். எல்லா நபிமார்களும் தன்னுடைய கூட்டத்திடம் பிரச்சாரம் செய்கிற பொழுது, அவர்கள் மறக்காமல் சொன்ன விஷயம் 'இன்னி ரசூலுன் அமீன்' (Inni Rasoolun Ameen) என்று சொன்னார்கள்.
நூஹ் நபி சொன்னார்கள், ஹூது அலைஹிஸ்ஸலாம் சொன்னார்கள், அதேபோல் ஸாலிஹ் அலைஹிஸ்ஸலாம் சொன்னார்கள், மூஸா நபி சொன்னார்கள்.
கிட்டத்தட்ட *சூரத்துஷ் ஷுஅரா* என்கிற அந்த அத்தியாயத்திலே எல்லா நபிமார்களைக் குறித்து வருகிறது. அதிலே நபிமார்கள் தங்களுடைய மக்களுக்கு மத்தியில் பிரச்சாரம் செய்யும்போது முதல்ல சொன்ன விஷயம்: *"என்னை நம்புங்கப்பா முதல்ல, ஏன்னா இன்னி ரசூலுன் அமீன். நான் ரசூல் மாத்திரமல்ல, தூதர் மாத்திரமல்ல, அமீன் - நம்பிக்கைக்குரியவன். "* அப்படின்னு சொன்னாங்க.
அந்த நம்பிக்கைக்கு உதாரணமாக உலகத்தில் வாழ்ந்ததனால் அவர்கள் அப்படிச் சொன்னார்கள் என்று நாம் பார்க்கிறோம்.
ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் சின்ன வயசிலிருந்தே அவர்களுக்குப் பெயர் அமீன், சாதிக்.
சாதிக்: உண்மையானவர்.
அமீன்: நம்பிக்கைக்குரியவர், அமானிதத்தைப் பாதுகாப்பார், ஏமாற்றமாட்டார், துரோகம் செய்யமாட்டார், பொய் சொல்லமாட்டார்.
மூஸா (அலை) அவர்களின் வரலாறு
மூஸா அலைஹிஸ்ஸலாம் குறித்து வருகிறது; அவர்கள் மத்யன் என்கிற நகரத்தை நோக்கிப் போகும்போது, அந்த நடுக்காட்டிலே நடந்த சம்பவத்தை அல்லாஹ் சொல்கிறான்.
இரண்டு பெண்கள் மாத்திரம் தங்களுடைய ஆடுகளை வைத்துக்கொண்டு, அந்த ஆடுகளுக்குத் தண்ணீர் புகட்ட முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கிற காட்சியை அல்லாஹ் சொல்கிறான்.
வந்த ஆண்கள் எல்லாம் அங்கிருந்த கிணற்றிலே தண்ணீரை அள்ளி அள்ளித் தன்னுடைய ஆடுகளுக்கு அவர்கள் புகட்டிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள். போகும்போது அவர்கள் தனக்குக் கிடைத்த அந்தத் தண்ணீர் வேறு யாருக்குமே கிடைக்கக்கூடாது என்கிற கெட்ட எண்ணத்தில், அந்தப் பாறையை எடுத்து மறுபடியும் கிணற்றை மூடிவிட்டுச் சென்றார்கள்.
இந்தப் பெண்கள் பாருங்க, ஆண்கள் தண்ணீர் புகட்டிக்கிட்டு இருக்காங்களே அப்படின்னு சொல்லி, இந்த இரண்டு பெண்களும் ஓரமா ஒதுங்கி நிக்கிறாங்க வெட்கப்பட்டு. ஆனால் இந்தப்பாவிகள் அந்தக்கல்லை மூடிட்டுப் போயிட்டாங்க. இதை யார் பார்க்குறா? ஓரமா நின்று மூஸா அலைஹிஸ்ஸலாம் பார்க்கிறாங்க. இந்தப் அப்பாவிப் பெண்களுக்கு நடந்த கொடுமையைப் பார்த்தவுடனே, அவங்க மனசுல இருந்த அந்த வீரம், அவங்களை போராட வைக்குது.
விறுவிறுன்னு போனாங்க, ஒற்றை ஆளாக அந்தப் பாறாங்கல்லை அகற்றினாங்க. ஒரு ஆள் தனியா அந்தப் பாறாங்கல் மூடியை அகற்றி, தண்ணி இறைச்சு இறைச்சு ஊத்துறாங்க, எல்லா ஆடுகளுக்கும் தண்ணீர் கொடுத்தாங்க. கொடுத்துட்டுத்தான் ஓஞ்சாங்க. இது சாதாரணமா நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு விஷயம் அது. ஒரு மூணு பேர் சேர்ந்தால்தான் அந்தக்கல்லை அகற்ற முடியும்ங்கிற பாறாங்கல். தனி ஒற்றை நபராக அந்தப் பாறாங்கல்லை அகற்றியதையும் அந்தப் பெண்கள் பார்த்தார்கள். எல்லா ஆடுகளுக்கும் ஒரே ஆளா இருந்து தண்ணியை இறைச்சு இறைச்சு கொடுத்த அந்த வீரத்தையும் பார்த்தாங்க.
சுஐப் (அலை) அவர்களிடம் பெண்கள் கூறியது
பார்த்துட்டு அந்த இரண்டு பெண்களும் நன்றிக்கடனாக என்ன பண்ணுறாங்கன்னா, போய் தன்னுடைய தந்தையிடம் சொன்னாங்க. "வாப்பா, இப்படி மற்ற ஆண்கள் எல்லாம் எங்களை ஏமாற்றிய பொழுது, எங்களுக்குக் கொடுமைகளை இழைத்த பொழுது, ஒரு தனி ஆண்மையுள்ள ஒரு நபர், யாரோ ஒரு வெளியூர்வாசி மாதிரித் தெரியுது, அவர் வந்துதான் எங்களுக்கு உதவினார். ஏதாவது ஒரு நன்றிக்கடனா நம்ம திருப்பிச் செய்யணும் வாப்பா" அப்படின்னு அந்தப் பெண் சொல்லுது. சொன்ன உடனே, "சரி அழைச்சுட்டு வாம்மா, போய் கூட்டிட்டு வா, அவருக்கு நம்ம தேவையான உபகாரம் செய்யலாம், உதவி செய்யலாம்"* அப்படின்னு சுஐப் அலைஹிஸ்ஸலாம் சொன்னாங்க.
இந்தப் பெண் வந்துச்சு, வந்தப்ப என்ன நடந்ததுங்கிறதைக் கூட அல்லாஹ் சொல்றான். வந்து வெட்கப்பட்டுக்கிட்டே கூப்பிடுது. "எங்க வாப்பா உங்களைக் கூப்பிடுறாங்க, உங்களுக்குச் சன்மானம் கொடுக்கணும்னு விரும்புறாங்க, தயவுசெய்து நீங்க வாங்க"* அப்படின்னு சொல்லும்போது, மூஸா அலைஹிஸ்ஸலாம் அதற்குக்கட்டுப்பட்டு போறாங்க. ஏன்னா மூஸா நபிக்குச் சொல்லப்பட்டது, அழைப்பதும் ஒரு நபிதான், சுஐப் அலைஹிஸ்ஸலாம் தான். அங்க போனா உங்களுக்கு நல்ல விடியல் கிடைக்கும், ஒரு மாறுதல் கிடைக்கும் அப்படின்னு சொல்லிச் சொல்லப்படுது. அதனால மூஸா நபி போனாங்க.
இந்தப் பெண் வந்து கூட்டிட்டுப் போய் தந்தை கிட்ட விட்டுட்டு, "வாப்பா, இவருக்கு நல்ல சன்மானம் கொடுங்க. ஏன்னா இன்ன கைர மனிஸ்தஃஜர்தல் கவிய்யுல் அமீன் அப்படின்னு சொல்லுது"*. அதாவது இவர் யாருன்னு சொன்னா:
1. ஒன்று 'கவிய்யு' - பலசாலி, வீரர்.
2. இன்னொன்று இவர் 'அமீனாக' இருக்கிறார் - நம்பிக்கைக்குரியவர்.
ஏன் அந்தப் பெண் அப்படிச் சொல்லுச்சு?
வீரர்:பல பேர் சேர்ந்தால்தான் அசைக்க முடியும்ங்கிற கல்லை அவங்க அசைச்சாங்க, எல்லா ஆடுகளுக்கும் தண்ணீர் புகட்டுனாங்க, அதனால வீரர்.
அமீன் (நாணயம்): நடுக்காட்டுல தன்னந்தனியா ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் மட்டும்தான் போயிட்டு இருக்காங்க. வீட்டை நோக்கிப் போகும்போது மூஸா நபி என்ன சொல்றாங்க, *"தயவுசெய்து எனக்கு முன்னாடி நடக்க வேணாம், கொஞ்சம் பின்னாடி நடக்குறியா? பின்னாடி நடந்து வந்துகிட்டே வழி சொல்லிக்கிட்டே வா, நான் முன்னாடி போறேன்"* அப்படிங்கறாங்க. ஏன் அப்படிச் சொன்னாங்க? ஒரு இளம்பெண் முன்னாடி போனா, மனசுல அந்த உருவத்தைப் பார்த்து ஒரு சபலம் வந்துவிடுமோ? (நபிமார்களுக்குச் சபலம் வருவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை, தவறு செய்வதற்கும் வாய்ப்பே இல்லை, அதான் நபிமார்கள்). ஆனாலும் கூட, ஒரு நேர்மையான ஆண் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணம் மூஸா அலைஹிஸ்ஸலாம். "நீ தயவுசெய்து கொஞ்சம் பின்னாடியே வாம்மா, ஏன்னா என் பார்வை உன் மீது பாய்கிறது, நீ பின்னாடியே வா" அப்படின்னு சொல்லிப் பின்னாடி வரச்சொன்னாங்க.
இது அந்தப் பெண்ணுடைய மனசுல போய் உட்காருது. "இவ்வளவு நேர்மையா இருக்காரே! வாய்ப்புகள் எல்லாம் இருந்தும் கூட, ஏறெடுத்தும் பார்க்காத ஒரு கட்டிளம் காளையாக இருக்கிறாரே" என்பது கூட அந்தப் பெண்ணுக்கு மனசுல ஒரு நல்ல விருப்பத்தை உண்டு பண்ணியது. அதனால சொன்னாங்க, "இவருக்கு நல்ல சன்மானம் கொடுங்க"
அப்ப சுஐப் அலைஹிஸ்ஸலாம் என்ன சன்மானம் கொடுத்தாங்க "எட்டு ஆண்டுகள் இங்கே வேலை உனக்கு உண்டு. வேலை மாத்திரமல்ல, அதற்குப் பிறகு சன்மானமாக என்னுடைய மகளையே உனக்கு நான் மணம் முடித்துத் தருகிறேன்"* அப்படின்னு மணம் முடித்து வைச்சாங்க அப்படிங்கிறதெல்லாம் குர்ஆனுடைய தொடர்ச்சியான வரலாறு.
எல்லா நபிமார்களிடத்திலும் இருந்த ஒரு நல்ல பண்பு 'அமானிதம்', 'அமானத்'. தவறு செய்ய வாய்ப்பு இருந்தாலும் செய்ய மாட்டார்கள். அமானிதத்தைப் பாதுகாப்பார்கள், உதவி செய்வார்கள், மற்றவர்களுக்கு நன்மையை மட்டும்தான் நாடுவார்களே தவிர, ஒருபோதும் துரோகத்தையோ, ஏமாற்றுதலையோ, மோசடியையோ அவர்கள் செய்யமாட்டார்கள் என்பதுதான் நபிமார்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து கிடைக்கிற நல்ல செய்தி. அதைப் பின்பற்றி நடக்கக்கூடிய வாய்ப்பை அல்லாஹ் நம் அனைவருக்கும் தந்தருள்வானாக.
أ- الأمانةُ عِندَ الأنبياءِ والمُرسَلينَ
إنَّ الأمانةَ إحدى الصِّفاتِ الواجِبِ توافُرُها في كُلِّ رسولٍ بَعَثه اللهُ تعالى، وقد قال نبيُّ اللهِ نوحٌ عليه السَّلامُ لقَومِه:
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ [الشعراء: 107]،
وقالها نبيُّ اللهِ هودٌ عليه السَّلامُ في الآيةِ [125]،
ونبيُّ اللهِ صالحٌ عليه السَّلامُ في الآيةِ [143]،
ونبيُّ اللهِ لُوطٌ عليه السَّلامُ في الآيةِ [162]،
ونبيُّ اللهِ شُعَيبٌ عليه السَّلامُ في الآيةِ [178] وقالها نبيُّ اللهِ موسى عليه السَّلامُ كما في سورةِ الدُّخانِ الآيةِ [18].
وفي القرآنِ حكايةُ قِصَّةِ موسى عليه السَّلامُ حينَ سقى لابنَتَيِ الرَّجُلِ الصَّالحِ؛ قال اللهُ تعالى: وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسَى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَوَاءَ السَّبِيلِ * وَلَمَّا وَرَدَ مَاءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأَتَيْنِ تَذُودَانِ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا قَالَتَا لَا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعَاءُ وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ
* فَسَقَى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ * فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ * قَالَتْ إِحْدَاهُمَا يَا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ [القصص: 22 - 26]،
أي: إنَّ خيرَ من تستأجِرُه القويُّ على عمَلِه، الأمينُ الذي لا يخونُ ما ائتُمِن عليه، قال ابنُ الجوزيِّ: (وإنَّما سَمَّتْه قويًّا؛ لرَفعِه الحَجَرَ على رأسِ البِئرِ. وقيل: لأنَّه استقى بدَلوٍ لا يُقِلُّها إلَّا العَدَدُ الكثيرُ من الرِّجالِ، وسمَّتْه أمينًا؛ لأنَّه أمَرَها أن تمشيَ خَلْفَه) .
وقيل: الأمانةُ والقُوَّةُ أخِذَتا مِن سَقْيِه؛ فأمَّا القُوَّةُ فعُرِفَت مِن نَزعِه الدَّلْوَ، وأمَّا الأمانةُ فلكونِه يسقي سقيًا كاملًا، فيَدَعُ الغَنَمَ حتَّى تَرْوى، ولأنَّه لم يأخُذْ شيئًا منها .
وعن عبدِ الرَّحمنِ بنِ عَبدِ رَبِّ الكعبةِ قال: (دخَلْتُ المسجِدَ فإذا عبدُ اللهِ بنُ عَمرِو بنِ العاصِ جالِسٌ في ظِلِّ الكعبةِ، والنَّاسُ مجتَمِعونَ عليه، فأتيتُهم فجَلَسْتُ إليه،
فقال: كنَّا مع رسولِ اللهِ صلَّى اللهُ عليه وسلَّم في سَفَرٍ، فنزَلْنا منزِلًا؛ فمنَّا من يُصلِحُ خباءَه، ومنَّا من ينتَضِلُ ، ومنَّا من هو في جَشَرِه ، إذ نادى منادي رسولِ اللهِ صلَّى اللهُ عليه وسلَّم: الصَّلاةَ جامعةً، فاجتمَعْنا إلى رسولِ اللهِ صلَّى اللهُ عليه وسلَّم،
فقال: إنَّه لم يكُنْ نبيٌّ قبلي إلَّا كان حَقًّا عليه أن يَدُلَّ أمَّتَه على خيرِ ما يعلَمُه لهم، ويُنذِرَهم شَرَّ ما يعلَمُه لهم،
وإنَّ أمَّتَكم هذه جُعِل عافيَتُها في أوَّلِها، وسيُصيبُ آخِرَها بلاءٌ وأمورٌ تُنكِرونَها، وتجيءُ فِتنةٌ فيُرَقِّقُ بعضُها بعضًا ، وتجيءُ الفتنةُ فيقولُ المؤمِنُ: هذه مُهلِكَتي! ثمَّ تنكَشِفُ، وتجيءُ الفتنةُ فيقولُ المؤمِنُ: هذه هذه! فمَن أحَبَّ أن يُزحزَحَ عن النَّارِ، ويُدخَلَ الجنَّةَ، فلْتَأتِه منيَّتُه وهو يؤمِنُ باللهِ واليومِ الآخِرِ،
ولْيَأتِ إلى النَّاسِ الذي يحِبُّ أن يُؤتى إليه،
ومن بايَعَ إمامًا فأعطاه صَفقةَ يَدِه، وثَمَرةَ قَلْبِه، فلْيُطِعْه إن استطاع، فإن جاء آخَرُ ينازِعُه فاضرِبوا عُنُقَ الآخَرَ، فدَنَوتُ منه) ؛ ففي هذا الحديثِ بَيَّنَ النَّبيُّ صلَّى اللهُ عليه وسلَّم أنَّ الأنبياءَ قَبلَه قد أدَّوا أمانةَ التَّبليغِ لأُمَمِهم، وأنَّ كُلَّ نبيٍّ دَلَّ أمَّتَه على خيرِ ما يعلَمُه لهم، وأنذَرَهم شرَّ ما يعلَمُه لهم، ثمَّ أدى نبيُّنا صلَّى اللهُ عليه وسلَّم هذه الأمانةَ أيضًا، فبلَّغَنا ما هو خيرٌ لنا، وحذَّرَنا ما هو شرٌّ لنا، وبيَّن أنَّ هذه الأمَّةَ عافيتُها في أوَّلِها؛ لأنَّهم على الكتابِ والسُّنَّةِ، ثمَّ عَلَّمَنا أنَّ من أراد أن ينجوَ ويُزحزَحَ عن النَّارِ، ويُدخَلَ الجنَّةَ، فليستَمِرَّ على الإيمانِ حتَّى تأتيَه منيَّتُه وهو يؤمِنُ باللهِ واليومِ الآخِرِ، وأن يعامِلَ النَّاسَ بما يحِبُّ أن يعامِلوه به، وأن يُتِمَّ عَهْدَه للإمامِ الذي بايعَه وعاهَده .
